Agroturystyka GÄ…ski od wody 1000m
Cena 40 os.
Obiekt:
salon spa, plac zabaw, 2 łóżka 1 osobowe, tv, prysznic, śniadania, od wody 1100m.
Agroturystyka Mańka - 887817042
GÄ…ski ul.Mylna 90
Tematyka:
hotele zakopane
kołobrzeg
rewal
pensjonat krystyna
hotele poznan
Obory tanie hotele warszawa
Polecamy również:
Maz chodzil po pokoju, szarpiac wlosy na glowie obiema rekami. - Na pokaz, na pokaz... - pomrukiwal. - Co? Na pokaz...? Czekaj, dlaczego na pokaz? - Coraz bardziej mi sie wydaje, ze to nie dla ciebie i dla mnie ta maskarada, tylko dla kogos innego. Na co on ci kladl nacisk? zeby jezdzic razem do Ziemianskiego i zebys sie wyglupial w samochodzie. Cos robil w lodzi? - Nic, zlozylem zamowienie na tafte. Moglem wyslac poczta, ale kazal mi jechac i poogladac... - No widzisz. A mnie kazali latac na spacery. I robic zakupy. Ktos musial nas widziec... - Zagladal ci kto w zeby na tych spacerach? - Nie wiem. Ale debil mi patrzyl na rece... A za kazdym razem, jak jechalismy do Ziemianskiego, ktos tam sie petal. Raz taksowka z pijakiem, raz facet na motorze... Maz zatrzymal sie przy stole, wypil resztke kawy, popatrzyl na mnie roztargnionym wzrokiem i znow zaczal chodzic. - Owszem, w tym cos jest - przyznal. - Na pokaz, mozliwe, zeby wszyscy mysleli, ze jestesmy w domu. Ale to nie to, to jeszcze nie to... Tys przedtem powiedziala cos waznego i tak mi jakos zaswitalo... Nie pamietasz, co powiedzialas? - Rozmaite rzeczy. Najbardziej mnie niepokoi to, ze ukryli wzajemne powiazania... - Czekaj, czekaj... wlasnie, ze stanowia jedna spolke... Nie, nie to. Ulokowali tu nas zamiast siebie... O, wlasnie! Wladowali tu nas zamiast siebie, podstepnie i pod falszywymi pozorami! Po jaka cholere? Ten dom ma wyleciec w powietrze, czy jak? Nagla jasnosc eksplodowala mi w umysle. Zrobilo mi sie zimno w srodku i cos mnie zaczelo dlawic. - Gdzie jest paczka dla kacyka? - spytalam gwaltownie. Maz zatrzymal sie jak wryty, spojrzal na mnie i znieruchomial z pazurami we wlosach. - Lezy w moim pokoju. Bo co...? - Oni przeciez wiedzieli, ze jej nigdzie nie zaniesiemy, prawda? Zostawimy w domu. A jezeli w tej paczce jest cos... Nie mowie zaraz bomba, ale cos szkodliwego... O rany boskie, czy ja wiem, wydziela cos, promieniuje... W powietrzu powialo przerazliwa zgroza. Maz wyraznie zbladl. - Rad...? - wyszeptal ochryple. Podnioslo mnie z fotela. - Nie wiem. Moze wybuchnie i zmiecie z powierzchni ziemi cala te chalupe albo co... Robi sie takie rzeczy, chlopi podpalaja cale wsie, odszkodowanie, tu jest polisa PZU, moze im chodzi o fikcyjna smierc... Maz odzyskal zdolnosc ruchu. Nie sluchajac dalej moich apokaliptycznych przypuszczen, runal na schody, omal nie wyrywajac drzwi z zawiasow. Rzucilam sie za nim. Wpadlismy do jego pokoju i zastyglismy oparci o biurko, patrzac na lezaca na nim paczke jak na straszliwego, jadowitego gada, chwilowo pograzonego w lekkiej drzemce. Po krotkiej chwili hipnotycznego transu, tknieci nagle ta sama mysla, rownoczesnie pochylilismy sie nad biurkiem, nasluchujac w napieciu. Nic nie bylo slychac, paczka lezala niejako w milczeniu, nie wydajac z siebie zadnych dzwiekow. - Bomba powinna cykac... - wyszeptalam niepewnie. - Ciezkie to jak cholera... - odmruknal maz. Czas jakis trwalismy w bezruchu, bez slowa, byc moze myslac, chociaz nie bylo to takie pewne. Sluszniej byloby mniemac, iz proces myslenia rowniez ulegl w nas zahamowaniu. - Co robimy? - spytalam wreszcie dramatycznym szeptem. - Trzeba sie zastanowic - odszepnal niespokojnie maz. - Chyba musimy to obejrzec... - Rozpakowac...? Kiwnal glowa, tepo wpatrzony w upiorny przedmiot, i dalej trwal w bezruchu. Anna nie s³ysza³a skrzypniêcia drzwi. Mimo kilku godzin snu czu³a teraz wiêksze znu¿enie ni¿ z rana po Ÿle przespanej nocy. Obudzi³a siê o wczesnym zmierzchu. Z pocz¹tku, zaskoczona pe³nym, porywistym szumem wiatru, ujrzawszy w g³êbi za oknem zarys p³ota i drzewo o czarnych, gn¹cych siê ga³êziach, nie mog³a zorientowaæ siê, gdzie siê znajduje. Nie zd¹¿y³a siê jeszcze przyzwyczaiæ do tej du¿ej, obcej izby tak ró¿nej od pokoju, który ostatnio zamieszkiwa³a. Gdy o podobnej godzinie budzi³a siê w Warszawie, widzia³a przez zmêtnia³¹ szybê ¿a³oœnie obwis³¹ rynnê, dalej obdrapan¹ œcianê pe³n¹ jakichœ niepotrzebnych gzymsów i ozdób, w¹t³ych balkoników i okien przybranych wiotkimi firankami, jeszcze wy¿ej czarny, wilgotny, gêsto po³atany dach, smêtne dymniki uwik³ane w pajêczynowe nitki drutów radiowych, a nad tym wszystkim doskonale zharmonizowany z ca³oœci¹, w bezruchu zastyg³y, jakby ze starej ilustracji wyciêty p³at nieba. Gdy nadchodzi³ przedwczesny zmierzch brzydkich dni, a drobny deszczyk zacina³ z ukosa, wówczas dymniki szamota³y siê apatycznie, potem z rosn¹cym mrokiem zapada³ ospa³y spokój, tylko wiatr uwiêziony pomiêdzy murami be³kota³ ptrzyt³umionym oddechem. Tak w ci¹gu wielu miesiêcy z¿y³a siê z tym obrazem, ¿e nim zd¹¿y³a teraz podnieœæ powieki, by³a pewna, ¿e taki w³aœnie widok narzuci siê jej oczom. Pomyœla³a, ¿e bêdzie musia³a zaraz ubraæ siê i wyjœæ na ulicê. Zaczê³a siê nawet zastanawiaæ, czy nie powinna zmieniæ dzielnicy. Mo¿e jeszcze raz spróbowaæ œródmieœcia? Mo¿e... Westchnê³a ciê¿ko. Gdyby¿ mo¿na by³o schroniæ siê przed tym wszystkim w sen d³ugi i twardy! Ale kiedy po chwili zda³a sobie sprawê, ¿e nie jest ju¿ w Warszawie - nie odczu³a ulgi. Dochodzi³a pi¹ta. Za godzinê - obliczy³a szybko - powinien przyjœæ kierownik poczty. Znowu bêdzie kl¹æ dogorywaj¹c¹ ¿onê... Usiad³a na ³ó¿ku, wsunê³a stopy w rozdeptane pantofle. W pokoju by³o zimno, powietrze przesi¹kniête wilgoci¹ czyni³o ch³ód obœlizg³ym i lepkim. Dr¿¹c narzuci³a szlafrok, pamiêtaj¹cy jeszcze lepsze czasy, i podesz³a do toalety. Spojrzawszy w lustro wzdrygnê³a siê. Nie mog³a patrzeæ na siebie bez wstrêtu i przestrachu. Ostatnich kilka lat zmieni³o j¹ zupe³nie. Czasami mia³a wra¿enie, ¿e ka¿dy dzieñ, ka¿da noc posuwaj¹ naprzód dzie³o zniszczenia. Nieraz, budz¹c siê z rana, zrywa³a siê poœpiesznie z ³ó¿ka i jeszcze oczy maj¹c zaklejone od snu bieg³a do lustra. Staroœæ, nie, to nie o ni¹ chodzi³o. Niedawno przekroczy³a wprawdzie czterdziestkê, ale nie wygl¹da³a na wiêcej lat. Zmienia³ siê tylko wyraz jej twarzy. Zarys policzków niegdyœ tak delikatny uleg³ trywialnemu zniekszta³ceniu, usta uk³ada³y siê w przykry, wyuzdany grymas, oczy straci³y wilgotny, miêkki po³ysk. Anna czu³a, ¿e mo¿e teraz poci¹gaæ tylko natury chore i instynkty znieprawione. Ruchy, g³os, spojrzenia, wszystko w niej obiecywa³o rozpustê. Ile te¿ razy w oczach zaczepionych mê¿czyzn wyczyta³a nietajony odruch niechêci i pogardy. Ile brutalnych s³ów uderzy³o j¹ po twarzy. Brali j¹ ci, których twarze by³y napiêtnowane tymi samymi znakami, co i ona. Pêka³y wobec niej wszelkie hamulce, opada³y maski, rwa³a siê w strzêpy uk³adnoœæ, brudny k³¹b ciemnych po¿¹dañ wycieka³ z obna¿onych cia³, jak ropa p³yn¹ca z odkrytej rany, opl¹tywa³ j¹ swymi mackami, ch³on¹³ i ssa³. Czasami przecie¿ znajdowa³a nieomal zadowolenie w tym ca³kowitym i ostatecznym upadku. Czegó¿ mo¿e od ¿ycia ¿¹daæ kobieta, od której nikt prócz krótkiej, nêdznie op³aconej chwili rozkoszy niczego nie ¿¹da³? Nic siê ju¿ staæ nie mo¿e. Zanurzyæ siê wiêc w tê otch³añ, dosiêgn¹æ samego dna... Z pewnoœci¹ tê w³aœnie zgodê na wszystko wyczyta³ w jej oczach Litowka, gdy bawi¹c przed tygodniem w Warszawie spotka³ Annê na ulicy. Zdziwi³a siê, ¿e j¹ pozna³. Nie widzieli siê bowiem od dziesiêciu przynajmniej lat. Stare dzieje ich ³¹czy³y. Anna ¿y³a wówczas z Morawcem, stawiaj¹cym pierwsze dopiero kroki na terenie stolicy. Roman by³ m³odszy od niej, mia³ dwadzieœcia kilka lat, podoba³ siê jej. Poci¹ga³ zuchwa³oœci¹, mocnym cia³em, energi¹ i tym nieuchwytnym b³yskiem w oczach, który raz wydawa³ siê cierpieniem, a kiedy indziej okrucieñstwem. Niewiele wiedzia³a o jego przesz³oœci, prawdopodobnie burzliwej. Nie zwierza³ siê. Bêd¹c szczerym, umia³ jednoczeœnie byæ skrytym. Czym obecnie zajmowa³ siê - to oczywiœcie wiedzia³a. Ale to jej nie przeszkadza³o. Wierzy³a, ¿e nie potknie siê. Pieniêdzy mia³ zawsze pod dostatkiem. Mia³a wiêc spokój, nie potrzebowa³a chodziæ po ulicy. W tym w³aœnie czasie zacz¹³ organizowaæ pierwsz¹ swoj¹ bandê. Pewnego dnia przyprowadzi³ nowego kompana. By³ to Litowka. Przez kilka miesiêcy chodzili na roboty razem i z kilku jeszcze innymi. Wkrótce jednak skoñczy³o siê to wszystko. Po jakiejœ grubszej, krwawo zakoñczonej historii, banda Morawca rozpad³a siê. Paru ch³opców wpad³o, dostali po kilkanaœcie lat ciê¿kiego wiêzienia. O Romanie s³uch przepad³, znikn¹³ równie¿ Litowka. Spotka³a go teraz dopiero. Dowiedzia³a siê, ¿e Morawca od lat ju¿ nie widzia³ i w ogóle od dawna, zaraz po tamtej awanturze, skoñczy³ z podobnymi sprawami. Nie mia³ ochoty - wyzna³ - powêdrowaæ na szubienicê albo zgin¹æ w wiêzieniu. Nie ka¿dy ma szczêœcie Morawca. Zreszt¹ i jego szczêœcie mo¿e pewnego piêknego dnia prysn¹æ jak ³upinka. Osiedli³ siê wiêc na kresach wschodnich. Za pieni¹dze, które mu przypad³y z podzia³u, wybudowa³ domek i urz¹dzi³ sklep z wyszynkiem. Zadowolony by³ ze spotkania. Zaproponowa³ kolacjê. Wst¹pili razem do baru. Ci¹gle opowiada³ o sobie. Ale Anna wiedzia³a, ¿e szybko zda³ sobie sprawê z sytuacji, w jakiej siê znajdowa³a. Nie potrzebowa³ pytaæ. By³a ubrana Ÿle, z tandetn¹ jaskrawoœci¹, wygl¹da³a niezdrowo; chciwie, choæ stara³a siê panowaæ nad ruchami, rzuci³a siê na gor¹ce jedzenie. Gdy zaproponowa³ jej wyjazd do Sedelnik w wiadomym celu, zgodzi³a siê bez wahania. Nie mia³a nic do stracenia. W Warszawie czeka³ j¹ tylko g³ód, a w niedalekiej przysz³oœci szpital lub ¿ebranina pod koœcio³em. Ludzie? Uwa¿a³a, ¿e wszêdzie s¹ ci sami, jednakowo Ÿli. Wola³a wiêc o tym nie myœleæ, cieszyæ siê raczej, ¿e znajdzie siê na wsi. W pewnym momencie, gdy wyobrazi³a sobie pola i lasy, krajobraz od tylu lat nie widziany, od¿y³y w niej bolesnym szarpniêciem najdawniejsze, rzadko budz¹ce siê wspomnienia. Wychyn¹³ z mroku czasu dzieñ wycieczki za miasto: niebo pogodne, zapach jaœminów, droga ocieniona roz³o¿ystymi kasztanami, ujadanie psów... Ale zanim poœród tych migawkowych obrazów zd¹¿y³a zarysowaæ siê œmiej¹ca twarz Paw³a Siechenia, Anna wsta³a szybko i spyta³a Litowkê: zatañczymy? W jego ciê¿kich ramionach, pod gor¹cym, wódk¹ przepojonym oddechem, znik³y oczy i usta, których wola³a z odleg³oœci lat nie wywo³ywaæ. Zabawili w lokalu do póŸnego wieczora. Potem, po nocy, która da³a Annie przedsmak tego, co j¹ czeka w Sedelnikach, wyjechali. Wieœ powita³a j¹ wichur¹ i deszczem