Strona główna

Podobnie ustosunkowa�y si� do sedelnickiego proboszcza okoliczne dwory. Zbyt powa�nie m�wi� o komunizmie, aby nie zosta� pos�dzonym o wyst�pne i skryte, a tak ze stanem duchownym nie licuj�ce sympatie. Umacnia� jeszcze ten s�d swoimi wypowiedziami zar�wno w kwestiach narodowo�ciowych, jak i w sprawie reformy rolnej. Ros�a wi�c przepa�� pomi�dzy nim a miejscowym ziemia�stwem. Dwory nie mog�y mu darowa�, i� znajdowa� ostre i bezwzgl�dne s�owa, gdy przychodzi�o do rozm�w o roli ziemia�stwa na kresach w dawnej Polsce niepodleg�ej i p�niej podczas zabor�w. Przypominaj�c b��dy przodk�w, dotkn�� ich potomk�w w najczulsze struny pr�no�ci. A jego wiara, ta r�wnie� przemawia�a przeciw niemu. Uwa�ano, �e zbyt wiele ��da, aby ��da� szczerze. Zarzucano mu ciasny fanatyzm, ob�ud� i nieznajomo�� natury cz�owieka. Dla tych ludzi wyros�ych w tradycyjnym prze�wiadczeniu, i� s�u�� obronie polsko�ci i katolicyzmu, Polska ko�czy�a si� z granicami posiad�o�ci, a wiara zaczyna�a poza nimi. Wed�ug niepisanej umowy do s�ug Ko�cio�a nale�a�o utrzymywa� ten uk�ad, strzec go niby harmonii wy�szego porz�dku, zapewniaj�cej stowarzyszonym pok�j ziemski i nagrod� niebiesk�. Ksi�dz Sieche� m�ci� r�wnowag� wypracowan� przez wieki. Jego Ko�ci� rozsadza� misterne spoid�a i wi�zad�a, ��cz�ce dw�r z plebani�. Wyrasta� na drodze ogromnym cieniem, k�ad�c ten pos�pny znak niby s�owo ostrze�enia. Odwr�cono si� wi�c od niego. Jedna z rodzin, najznaczniejsza w powiecie, pocz�a nawet czyni� starania w kurii biskupiej, aby niewygodnego proboszcza przeniesiono z Sedelnik. Zbyt jednak �yw� zachowano tam pami�� o mi�o�ci, jak� zmar�y niedawno biskup obdarza� ksi�dza Siechenia, pod�wczas swego kapelana, aby dano pos�uch doradczym podszeptom. Nowy biskup, cz�owiek du�ej wiedzy i r�wnej skromno�ci, nie chcia� nawet dyskutowa� tej sprawy. Uwa�a�, �e w przeciwnym wypadku zniewa�y�by pami�� swego poprzednika, kt�rego �mier� tak niezwyk�a i �wi�ta otoczy�a ju� legend�. I gdy jeden z proboszcz�w odwa�y� si� wypowiedzie� w obecno�ci biskupa kilka krytycznych uwag o ksi�dzu Siecheniu, spotka� si� z tak ostrym upomnieniem, i� zrozumiano, �e ani teraz, ani w najbli�szej przysz�o�ci nie podobna liczy� na pomy�lne przeprowadzenie zamierzonego planu. Stanowisko proboszcza sedelnickiego sta�o si� w ten spos�b silniejsze ni� kiedykolwiek. Lecz on sam nie czu� �adnego triumfu. Nie takich pragn�� zwyci�stw. Gdy z listu jednego z koleg�w seminaryjnych dowiedzia� si� o owych nieudanych intrygach w kurii, zrozumia�, �e wszystkie jego zamiary stworzenia wsp�lnej akcji przepad�y ostatecznie. Nie potrzebowa� ju� obawia� si� wyra�nego bojkotu. Ale nienaganna poprawno��, z jak� zacz�� si� teraz spotyka�, nios�a mu wi�ksze jeszcze osamotnienie ni� wpierw jawna w pewnym okresie niech��. Jak�� ulg� w podobnym opuszczeniu by�oby ufa�, �e ten z�y czas d�wiga w sobie ci�ar pr�by rzuconej przez Boga! Ale czy� nie by�oby pych� doszukiwa� si� w n�dzy i cierpieniu znaku wybrania? Jak�e wierzy�, �e B�g ka�e licznym b��dzi�, aby mnie od b��du ocali�? �e na oczy wielu rzuca cie�, aby moim da� czujno��? A sercom odbiera oddech, �eby moje nape�ni� rytmem? Po raz pierwszy zw�tpi� w�wczas ksi�dz Sieche� o s�uszno�ci obranej drogi. Czy nie omyli� si� przyjmuj�c �wi�cenia? Czy nie wzi�� ci�aru ponad swoje si�y? Zacz�a w tych dniach kie�kowa� w nim nowa my�l: klasztor. Mo�e ta cisza i spok�j pomi�dzy murami odgradzaj�cymi od �wiata mia�y by� jego przeznaczeniem? Nie praca w�r�d ludzi, lecz ucieczka od nich? Nie znajdowa� jednak w sobie decyzji, kt�ra pozwoli�aby mu zrezygnowa� ze wzrusze�, jakie prze�ywa�, gdy wyszed�szy w jesienny wiecz�r przed dom s�ysza� w�r�d mg�y kryj�cej ��ki krzyk dzikich kaczek lub kiedy w letnie po�udnie powietrze lekko dr�a�o od brz�ku kos. Ziemi� pod stopami, niebo nad g�ow� - oto co musia�by porzuci�. Wyrzec si� podmuchu przedwiosennego, czasu, gdy powietrze wch�aniaj�c s�odycz zakwitania jest tak lekkie i powiewne, jakby ca�e z zielonej prz�dzy by�o utkane, odej�� od nocy, z kt�rych jedne rzucaj� trwog�, lecz inne mog� �askawie otworzy� swoj� g��bi� �l�c dreszcz uspokojenia, nie, jak�e odrzuci� dobrowolnie to wszystko! Przecie� jednego dnia dr�czony w�tpliwo�ciami szczeg�lnie bole�nie, czuj�c, �e na d�u�sz� walk� nie starczy mu si�, zdecydowa� si� ksi�dz Sieche� z�o�y� pro�b� o zwolnienie z dotychczasowych obowi�zk�w. W ostatniej dopiero chwili, ju� w drodze do pa�acu biskupiego, porzuci� ten zamiar. Przyjecha� do miasta wczesnym rankiem, po nieprzespanej nocy. Ledwie ujrza�, jeszcze z okien wagonu, bia�� wie�� klasztoru jezuickiego, ile� wspomnie� wskrzesi�o w jego pami�ci miasto, w kt�rym wkr�tce po opuszczeniu seminarium sp�dzi� ca�y rok przy boku biskupa �u�a�skiego. By� to czas, kt�rego ka�d� godzin�, b�ogos�awi� wielki starzec. Jak nigdy przedtem i potem zrozumia� w�wczas ksi�dz Sieche� si�� przymierza cz�owieka z Bogiem, przymierza, w kt�rym wszystko, cokolwiek istnieje na �wiecie, mia�o swoje w�a�ciwe miejsce, tworz�c ow� wspania�� i wieczn� budow�, kt�ra, jak ko�ci� gotycki �arliw� wiar�, uciele�nia�a s�owa Aposto�a o m�drym architekcie. Na rann� msz� zaszed� proboszcz do katedry Odp�dza� pokus� snu, podobnie jak �miertelnie znu�ony w�drowiec prze�amuje senno�� w obliczu niebezpiecze�stwa. C� z tego, �e cia�o omdlewa ze zm�czenia, g�owa ci��y, a powieki same bezsilnie opadaj�? Trzeba wiedzie�, kiedy mo�na, kiedy wolno spa�. Pozornie tak �atwo jest wymkn�� si� nieprzyjacielowi. Zdawa�oby si�: mo�na go zwie��, zmyli� �lad. Pomi�dzy wieczorem a najbli�szym rankiem jaki� rozleg�y le�y czas! Ka�dy krok u pocz�tku wyznacza inn� drog�. Tysi�c �cie�ek biegnie w g��b nocy, nikn�cych, gdy �wit zedrze ciemno�ci. Ale na ka�dej wr�g jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem d���c po naszym tropie. Spojrze� mu prosto w oczy, nie zadr�e�, nie ugi�� si� przed jego zdobywcz� si��, to jedno mo�e ocali�. Ale jak wydrze� z siebie z�o, kt�re w nas czai si� zawsze wyczekuj�ce, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyci� wroga, kt�ry jest w naszej krwi i w naszych my�lach? Ksi�dz Sieche� kl�cza�, skrzy�owane ramiona wspar�szy o niski sto�ek. Pochyli� g�ow�. Mia� wra�enie, jakby mu barki ogromny ci�ar przygni�t�. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje si�, �e z�o ca�ego �wiata �cieka w serce czuwaj�cego. Doko�a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast �pi� ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t�um. �atwa zdobycz. Kt� �pi snem sprawiedliwego? D�onie, kt�re jeszcze przed chwil� chciwie si�ga�y po rozpust� i zysk, dygoc� teraz niespokojnie, jak p�omie� przygnieciony popio�em. Nagie cia�a dysz� gor�czkowo. Zwarte usta skry�y k�amstwa i kusz�ce podszepty, powieki zamkn�y pope�nione i przysz�e zbrodnie. Gdzie� s� mury mierzone trzcin� z�ot�? Wiatr szarpn�� otwartym oknem. Okiennica uderzy�a o szyb�. Chlusn�� deszcz. Ale proboszcz nie poruszy� si�. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa�y si� przebija� ciemno��. Dr��� j� a� do przepastnego dna. Zwyci�aj� przestrze�. Czas stan��. I przez sekund�, kt�ra trwa wieki, wydaje si� kl�cz�cemu, �e widzi wszystko, co dzieje si� na �wiecie a� po jego najodleglejsze kra�ce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jaka� zas�ona spad�a rozci�ta nagle niewidzialn� r�k�, ukazuj�c gro�n� wizj�. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednocze�nie tak drobna, i� mo�na j� ramieniem opasa�, le�y nieruchoma, �ci�ta cisz�: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje�one czarnymi kamieniami, zastyg�e wody, lasy skamienia�e, miasta puste jak szkielety, a nad tym niesko�czonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, kt�rego ci�ar przygniata serca �pi�cych. Ludzie! Wida� ich cia�a pokotem rzucone na zesch�� ziemi�, jedno przy drugim, nagie i sine, niby niesko�czony szereg umar�ych. I nagle, jakby na jeden wielki g�os rozcinaj�cy milczenie od wschodu do zachodu i od p�nocy na po�udnie, budz� si� wszyscy. Ale nikt nie zrywa si� i nie �pieszy pos�usznie ku wezwaniu. �adne wo�anie mu nie odpowiada. �aden szept ani ruch nie targn� niewzruszonym spokojem. Piersi le��cych uderzone niebem zamar�y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaj� �mierteln� trwog�. Przera�eniem nie pozostawiaj�cym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksi�dz Sieche�. Bo czy� nie p�ta go niemoc ta sama, kt�ra wszystkim na ziemi ka�e w tej chwili kona�, lecz nie pozwala umrze�? Oto r�wno��, o kt�rej ludzie nie chc� wiedzie�. Bogactwo staje si� podobne �achmanom �ebraka, w�adza kruszy si� w pora�onych d�oniach i jak pr�chno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywr�ci ziemi jej kusz�cy kszta�t, kt� z �ywych wyrzeknie si� dobrowolnie z�udnych przywilej�w? Kiedy� wybije godzina sprawiedliwo�ci dla krzywdzonych i poni�anych? Tyle doko�a chciwo�ci, okrucie�stw, tyle k�amstw i jadu nienawi�ci i pogardy, i� zdaje si�, �e nic nie zdo�a zasklepi� krwawi�cych ran. C� mo�e zmieni� si�? Tu cho�by, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie si� bez przymusu swoich rozleg�ych p�l i las�w, jak drapie�ne kleszcze opasuj�cych doko�a n�dzne ch�opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci str�czycielstwa. Zab��kanej w dalekim mie�cie Oldze Kukisz�w �aden g�os nie podszepnie powrotu do rodzic�w. M�ody Burak, kiedy wyjdzie z wi�zienia, znowu zacznie kra��. Kierownik poczty nie z�agodzi serdeczniejszym s�owem cierpie� umieraj�cej �ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoj� m�odo�ci�, z lekkim sercem porzuci po miesi�cu ka�d� dziewczyn�. Ile� ich jeszcze przyjdzie p�acz�cych na niego, jak przedtem przychodzi�y z �alami na Siemiona? A Siemion, kt�remu ju� tak niewiele chwil pozosta�o do �ycia... A Micha�... Proboszcz zaciska d�onie. G�ste krople potu zwil�aj� mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaj� Ci�, dlatego b��dz�. Ale mnie ukaza�e� si�, jak wicher wstrz�sn��e� mn�... Da�e� wszystko. A c� ja daj�? Jak�e n�dzny jest plon minionych lat! C� uczyni� dla ludzi, kt�rych mu powierzono? Nigdy nie umia� znale�� drogi do cz�owieka. A za to jak cz�sto i w jak wielu okoliczno�ciach czu� si� intruzem. Tak rzadko udawa�o mu si� prze�ama� bolesny i upokarzaj�cy mur, kt�ry odgradza� go od ludzi wtedy w�a�nie, gdy chcia� im siebie ofiarowa�. A je�li, zdarza�o si�, odnajdywa� porozumienie, czy� by�o ono czym� wi�cej ni� przelotnym b�yskiem ukazuj�cym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi by� szcz�cie, gdy zbudzi si� zb��kan� dusz� z letargu i oczyszczon� postawi przed Panem. Prze�y� kilka takich ol�nie�