ścianki działowe stewia suknie ślubne
|
|
|
|
Wille Kobyłka
Polecamy pokoje 2 os, 190 os.
Nocleg: sauna, disco, od plazy 150m, śniadania, balkon, dostep do internetu, tv, lozko dwu osobowe, centrum urody. Krystyna Pacuszka - Borzęcin Duży 755520323 Tematyka:
| ||
|
|
||
|
Tez same widzi sprzety, tez same obicia, Z ktoremi sie zabawiac lubil od powicia; Lecz mniej wielkie, mniej piekne, niz sie dawniej zdaly. I tez same portrety na scianach wisialy. Tu Kosciuszko w czamarce krakowskiej, z oczyma Podniesionymi w niebo, miecz oburacz trzyma; Takim byl, gdy przysiegal na stopniach oltarzow, ze tym mieczem wypedzi z Polski trzech mocarzow Albo sam na nim padnie. Dalej w polskiej szacie Siedzi Rejtan zalosny po wolnosci stracie, W reku trzymna noz, ostrzem zwrocony do lona, A przed nim lezy Fedon i zywot Katona. Dalej Jasinski, mlodzian piekny i posepny, Obok Korsak, towarzysz jego nieodstepny, Stoja na szancach Pragi, na stosach Moskali, Siekac wrogow, a Praga juz sie wkolo pali. Nawet stary stojacy zegar kurantowy W drewnianej szafie poznal u wniscia alkowy I z dziecinna radoscia pociagnal za sznurek, By stary Dabrowskiego uslyszec mazurek. Na pami¹tkê, ¿e w czasie wojny siê urodzi³), Dobrze, mój Tadeuszu, ¿eœ siê dziœ nagodzi³ Do domu, w³aœnie kiedy mamy panien wiele. Stryjaszek myœli wkrótce sprawiæ ci wesele; Jest z czego wybraæ; u nas towarzystwo liczne Od kilku dni zbiera siê na s¹dy graniczne Dla skoñczenia dawnego z panem Hrabi¹ sporu; I pan Hrabia ma jutro sam zjechaæ do dworu; Podkomorzy ju¿ zjecha³ z ¿on¹ i z córkami. M³odzie¿ posz³a do lasu bawiæ siê strzelbami, A starzy i kobiety ¿niwo ogl¹daj¹ Pod lasem, i tam pewnie na m³odzie¿ czekaj¹. Pójdziemy, jeœli zechcesz, i wkrótce spotkamy Stryjaszka, Podkomorstwo i szanowne damy". Pan Wojski z Tadeuszem id¹ pod las drog¹ I jeszcze siê do woli nagadaæ nie mog¹. S³oñce ostatnich kresów nieba dochodzi³o, Mniej silnie, ale szerzej ni¿ we dnie œwieci³o, Ca³e zaczerwienione, jak zdrowe oblicze Gospodarza, gdy prace skoñczywszy rolnicze.Na spoczynek powraca. Ju¿ kr¹g promienisty Spuszcza siê na wierzch boru i ju¿ pomrok mglisty, Nape³niaj¹c wierzcho³ki i ga³êzie drzewa, Ca³y las wi¹¿e w jedno i jakoby zlewa; I bór czerni³ siê na kszta³t ogromnego gmachu, S³oñce nad nim czerwone jak po¿ar na dachu; Wtem zapad³o do g³êbi; jeszcze przez konary B³ysnê³o jako œwieca przez okienic szpary I zgas³o. I wnet sierpy gromadnie dzwoni¹ce We zbo¿ach i grabliska suwane po ³¹ce Ucich³y i stanê³y: tak pan Sêdzia ka¿e, U niego ze dniem koñcz¹ pracê gospodarze. "Pan œwiata wie, jak d³ugo pracowaæ potrzeba; S³oñce, Jego robotnik, kiedy znidzie z nieba, Czas i ziemianinowi ustêpowaæ z pola". Tak zwyk³ mawiaæ pan Sêdzia, a Sêdziego wola By³a ekonomowi poczciwemu œwiêt¹; Bo nawet wozy, w które ju¿ sk³adaæ zaczêto Kopê ¿yta, niepe³ne jad¹ do stodo³y; Ciesz¹ siê z nadzwyczajnej ich lekkoœci wo³y | ||